Czy komornik ma prawo zająć ruchomości krewnych dłużnika ?

Czy komornik ma prawo zająć ruchomości krewnych dłużnika

Niniejszy wpis rozpoczyna cykl skierowany do dłużników wobec których nieskuteczna windykacja doprowadziła do egzekucji komorniczej.

Odpowiadając na zadane pytanie – czy komornik ma prawo zająć ruchomości krewnych dłużnika, wskazać należy na treść art. 845 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego, zwany dalej KPC.

Komornik może zająć ruchomości dłużnika będące w jego władaniu bądź we władaniu samego wierzyciela, który do nich skierował egzekucję.

Ruchomości dłużnika będące we władaniu osób trzecich można zająć tylko wówczas, gdy

→ osoby te zgadzają się na ich zajęcie albo

→ przyznają, że stanowią własność dłużnika, oraz

→ w wypadkach wskazanych w ustawie.

Jednakże w razie zbiegu egzekucji sądowej i administracyjnej dopuszczalne jest zajęcie ruchomości na zasadach przewidzianych w przepisach o egzekucji administracyjnej.

Egzekucja świadczeń alimentacyjnych przez komornika

W przypadku egzekucji świadczeń alimentacyjnych komornik może zająć także ruchomości będące we władaniu osoby zamieszkującej wspólnie z dłużnikiem bez zgody tej osoby, chyba że przedstawi ona dowód, że ruchomości są jej własnością.

Nie należy zajmować więcej ruchomości ponad te, które są potrzebne do zaspokojenia należności i kosztów egzekucyjnych.

W jaki sposób można wykazać, że zajmowane ruchomości stanowią prawo osób trzecich?

Wykazanie prawa do ruchomości może nastąpić w szczególności poprzez okazanie odpowiedniej dokumentacji (dokumenty księgowe-faktury, rachunki, umowy bądź zeznania świadków.

Ochrona praw osób trzecich – powództwo przeciwegzekucyjne

Jeżeli mimo wykazania prawa do ruchomości doszło do zajęcia komorniczego wówczas osoba trzecia może w drodze powództwa żądać zwolnienia przedmiotu od egzekucji, jeżeli skierowanie do niego egzekucji narusza jej prawa.

Powództwo powinno być wniesione w terminie miesiąca od dnia dowiedzenia się o naruszeniu prawa, chyba że inny termin jest przewidziany w przepisach odrębnych. „Dniem, w którym strona dowiedziała się o naruszeniu prawa, jest – według art. 841 § 3 KPC – dzień, w którym strona faktycznie dowiedziała się o zajęciu przedmiotu, a nie dzień, w którym mogła się o nim dowiedzieć przy dołożeniu należytej staranności.” (Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2007r., sygn. Akt V CSK 275/07).

Termin miesiąca liczony od dnia, w którym strona faktycznie dowiedziała się oz zajęciu przedmiotu ma charakter terminu ustawowego prekluzyjnego (nieprzekraczalny i nieprzywracalny). To zaś oznacza, że wraz z upływem terminu wygasa możliwość wytoczenia powództwa przez osobę trzecią przeciwko wierzycielowi i ew. dłużnikowi.

Zgodnie z treścią art. 843 §3 KPC in fine: „Powództwo można wnieść w terminie miesiąca od dnia dowiedzenia się o naruszeniu prawa, chyba że inny termin jest przewidziany w przepisach odrębnych.” Mimo upływu miesięcznego terminu ustawodawca dopuszcza możliwość wytoczenia powództwa, o ile inny termin jest przewidziany w przepisach odrębnych.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*