Nowe pojęcie niewypłacalności

Od początku 2016r. zmienia się pojęcie niewypłacalności. Do 31 grudnia 2015r. dłużnik uważany jest za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Zgodnie z przepisami obowiązującymi od 1 stycznia 2016r. dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Aby dłużnik będący osobą fizyczną mógł ogłosić upadłość konsumencką nie wystarczającą jest przesłanka trudnej sytuacji ekonomicznej, gdzie ledwo wiąże koniec z końcem ale mimo wszystko zobowiązania mimo trudów życiowych regulowane są na bieżąco, np. dzięki pomocy rodziny. Aby sąd mógł ogłosić upadłość jedną z przesłanek, jaka musi zaistnieć jest powstanie stanu niewypłacalności, stąd zmiana wprowadzona przepisami prawa restrukturyzacyjnego ma znaczenie. Jak wynika z powyższego miejsce „nie wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych” zastąpiło „utrata zdolności do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych”.

Domniemanie utraty zdolności do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych

Wraz z obszerną nowelizacją prawa upadłościowego, w szczególności art. 11, o którym mowa – jego treść rozszerzono do siedmiu ustępów. W tym wpisie omawiam ust. 1 oraz ust. 1a, bowiem pozostałe traktują o dłużnikach będących osobami prawnymi albo jednostkami organizacyjnymi. Zgodnie z treścią ust.1a domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące. Domniemanie to jest wzruszalne.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*